EVE’S EYES

Ayşe’nin yaşgünü partisine gittim. Her zamanki gibi son derece neşeli olan ortamda yemek yedik. Uzun süredir görmediğim arkadaşlarla tekrar karşılaşmak, sohbet etmek güzeldi doğrusu. Saat onbire geldiğinde içerisi çok kalabalık ve duman altı olmuştu. Ben de Ayşe’ye ve ayaküstü rastladığım tanıdıklara veda edip eve döndüm.İlhan’la gece ikiye kadar ayaktaydık. Skype’a aramızdaki bağ olduğu için teşekkürler. O çalıştı ve oyun oynadım !! ve sonunda ben yoruldum yattım, o çalışmaya devam etti.

Gece geç yatınca doğal olarak sabah onbir buçuk gibi geç bir saatte kalktım. Televizyonu açtığımda NTV’de Teşvikiye Camii’nnden görüntülerle karşılaştım. Ağzımdan ” Ahhh, Erdal İnönü’nün cenazesi” kelimeleri döküldü ve yerimden fırladım. Üstüme ne giydiğime bile bakmadan fırladım sokağa. İnsanın karnı burnundayken nasıl ‘koşturabilirse’ o şekilde Teşvikiye Camii’ne gittim. Bir taraftan “Yaprak geç kaldık, Yaprak yetişemeyeceğiz” diye söylenirken, bir taraftan nefes almaya çalışıyordum. Ama neyseki camii’nin önüne geldiğimde daha cenaze namazı kılınmamıştı. Ço kalabalıktı etraf. Kasıklarıma ağrı girmişti. Şütte’nin önündeki demire oturmak üzere kendini dar attım.

Takım elbiseli adamlar, şık giyinmiş hanımefendiler yanında, genç çiftler, gazeteciler ve solun temsil ettiği emekçi kesimden değişik insan profilleri vardı. Cenaze namazının bitimiyle beraber, İnönü’nin tabutu ellerde taşınmaya başlandı. Bu arada bende camiinin giriş kapısına doğru hareketlenmiştim. Sık aralıklarla kalabalık Erdal İnönü’ye alkışları ile veda etti. Kimse konuşmuyordu. Birden geriden bir ambulansın geldiğini gördük, kenara çekildik. Ambulansın gerisinden İnönü ailesi ve Türkiye’nin önde gelen sosyal demokrat simalar yürüyordu. Kortejin Valikonağı Caddesine kadar devam edeceği ve buradan Zircirlikuyu Mezarlığı Aile Kabristanına geçileceği anons edildi. Ancak Nişantaşı öyle kalabalıktı ki kortej Rumeli Caddesini geçerek Şişli’ye indi. Sanırım Zircirlikuyu’ya kadar insan seli yol boyunca devam etmiştir.

Böyle uyumlu ve sakin bir kalabalık sanki Erdal İnönü’nün yansımasıydı. Kortejin içinde yürürken sık sık gözlerim yaşardı. Evde fazlasıyla ağladığım yetmiyormuş gibi bir de sokaklarda ağlamak hiç istemedim. Kendimi tuttum.

Şişli Belediyesi gerçekten güzel organize etmişti merasimi. Yollarda Erdal İnönü’ye veda afişleri vardı boy boy. Ben de Rumeli Caddesinde kortejden ayrılarak annemlere gittim. Erdal İnönü’ye son vedamı, kendi içimde mutsuz değil ancak onun temsil ettiği hasletlerin, gidişiyle zihnimde bıraktığı boşluk nedeniyle hüzünle dolu ettim.

Güle Güle Değerli İnsan, Değerli Bilim, Devlet ve Siyaset Adamı …

.